Wie zich nog de moeite getroost af en toe naar onze Vlaamse journaals te kijken moet het de afgelopen weken ongetwijfeld opnieuw zijn opgevallen hoe minutieus de Vlaamse kijker geïnformeerd wordt over wat er zo allemaal gaande is in de Verenigde Staten van Amerika. Het lijkt soms wel alsof niet Groenland, noch Canada, maar Vlaanderen zowaar de 51ste staat van dat land is geworden.
Elke beweging in de Amerikaanse binnenlandse politiek wordt op de voet gevolgd, uiteraard met een verslaggever ter plaatse die ons minutenlang informeert over alle mogelijke plotwendingen en persoonlijke intriges in het Amerikaanse Witte Huis.
Epstein of Brussel?
Begrijp me niet verkeerd: wat in Amerika gebeurt kán effectief belangrijk zijn voor ons. Het blijft het machtigste land ter wereld en wanneer een onberekenbaar figuur als Trump de lakens uitdeelt, kijk je beter uit je doppen. Wanneer het regent in Amerika, druppelt het ongetwijfeld in Vlaanderen. Wanneer ICE daar als een bende ongetrainde stoottroepen tekeergaat en Vlaams Belang dat hier ook wel ziet zitten, is het uiteraard relevant te weten wat er in Amerika gebeurt. Alleen is het evenwicht gaandeweg behoorlijk zoekgeraakt. Daardoor weten we intussen meer over de stad Minneapolis dan over onze eigen hoofdstad Brussel. Dat kan toch ook weer niet de bedoeling zijn?
Op 30 januari stond een kleine ploeg van de VRT klaar op het Beursplein in Brussel om live verslag uit te brengen van het tot nu toe grootste burgerprotest tegen het uitblijven van een Brusselse regering. De teller bereikte toen de symbolische mijlpaal van 600 dagen en we zitten daarmee op totaal onbekend terrein in het federale België. Nog nooit was een deelstaat zo lang onbestuurbaar. Helaas voor de VRT-ploeg werden in de Amerikaanse voormiddag, onze vooravond, opnieuw een paar miljoen Epstein-documenten vrijgegeven en dus verdween een live-interventie over de Brusselse crisis in de prullenmand.
Gewauwel van Conner
Zie ook ‘De Afspraak op Vrijdag’ van diezelfde 30 januari. De hoofdgast was daar Conner Rousseau. De uitzending begon met een rommelige discussie over wat er zo allemaal gaande is in de Verenigde Staten. Minutenlang mocht Rousseau ons daarover ‘informeren’. Wanneer Rousseau voor het laatst dat land heeft bezocht, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat hij geen boeken leest. Dus ook geen boeken over Amerika en ook geen boeken over fascisme. Gelukkig was er nog Ive Marx om een beetje weerwerk te bieden tegen de fascistische hyperbolen over de VS, waar politiegeweld helaas vaste kost is.
Relevante vragen over Brussel werden gewoon niet gesteld in de uitzending. Zo was het toch wel relevant geweest Rousseau te vragen of het klopt dat hij eigenhandig de volledig linkse formatiepoging van Ahmed Laaouej (PS) heeft getorpedeerd. Klopt het dat hij een deal gemaakt heeft met de N-VA dat die partij nergens lokaal met VB in zee zou gaan en Vooruit in ruil nergens met de PVDA lokaal zou besturen? Die deal blijkt in de praktijk overigens beperkt tot Vlaanderen, want in Brussel zit Vooruit zowel in Molenbeek als in Vorst samen in het bestuur met PTB-PVDA.
Brusselse problemen
Intussen is de naamsbekendheid van ook Trump-dienaar Stephen Miller in Vlaanderen waarschijnlijk groter dan die van Nawal Ben Hamou. Zij is de PS-staatssecretaris die graag de Brusselse regering wil verlaten om schepen te worden in Brussel-Stad, maar niet mag van haar collega’s in de Brusselse regering die ook graag zouden opstappen. De episode met Ben Hamou illustratief om te begrijpen hoe de relaties tussen de PS en de MR verder ontaard zijn in een moddergevecht. Beide partijen hebben resoluut besloten om hun politieke strijd rond Arizona in Brussel met elkaar uit te vechten. Hiermee veroordelen ze onze Vlaamse hoofdstad tot onbestuurbaarheid, maar wij kijken gewoon toe.
Het klopt natuurlijk dat Vlaanderen de afgelopen decennia totaal vervreemd geraakt is van zijn eigen hoofdstad. In die mate zelfs dat nieuws uit Brussel bijna buitenlands nieuws lijkt. Maar dat is deels ook het gevolg van de keuzes van onze belangrijkste media. Dat zou wel eens verstrekkende gevolgen kunnen hebben.
Niet berichten over Brussel is immers geen politiek neutrale keuze, maar het versterkt de indruk dat Vlaanderen zich eigenlijk niet met Brussel hoeft te moeien. Het tegendeel is waar. Brusselse problemen blijven geen Brusselse problemen, maar worden vroeg of laat ook Vlaamse problemen, zoals de burgemeester van Halle recent nog eens in herinnering bracht.
Staatshervorming
De verrottingsstrategie van de PS in Brussel leidt onvermijdelijk naar een staatshervorming na het Belgische feestje in 2030, waarbij Brussel zonder twijfel op de agenda zal staan. Een Vlaamse publieke opinie die meer weet over Minneapolis dan over Brussel is voor de PS en andere Franstalige partijen een gedroomd scenario om Vlaamse politici tot fatale toegevingen te verleiden zonder dat de Vlaming ervan wakker ligt.
De groeiende eisen over de hervorming van het kiesstelsel met tweetalige lijsten bijvoorbeeld zijn er enkel op gericht om de Vlaamse macht in Brussel volledig uit te schakelen. N-VA en Vlaams Belang zullen netjes onder de kiesdrempel geparkeerd worden en de andere ‘Vlaamse’ partijen zullen onbelangrijke aanhangsels worden van hun Franstalige ‘zusterpartijen’. Als we niet in die positie gedwongen willen worden, is het hoog tijd dat Vlaamse media zo maximaal mogelijk over Brussel berichten. De Vlaamse gemeenschap blijft per slot van rekening bevoegd in Brussel, niet in Minneapolis.
Is het gebrek aan interesse voor Brussel bij de Vlamingen niet eerder een gevolg van het gebrek aan visie van de Vlaamse beweging op waar we met Vlaanderen naartoe willen? Wie het internationale plaatje (Trumps VS, Poetins Rusland, Xi Jinpings China) bekijkt moet beseffen dat we zo snel mogelijk naar een verder gaande integratie van Europa moeten als we onze (klein-) kinderen een toekomst willen geven. Voor Vlaanderen is een verder gaande samenwerking met Nederland de meest logische stap. Wat mij betreft met Wallonië en Luxemburg erbij. We spreken dan over een staatsverband van bijna 30 miljoen inwoners, strategisch gelegen aan de monding van de Schelde – Maas – Rijn-delta, met een gecumuleerd BBP van 2.138,257 miljard Dollar. Onze stem zou in Europa zwaarder wegen en intern zouden een reeks efficiëntiewinsten gemaakt kunnen worden.
In zo’n context zou Wallonië automatisch vragende partij worden voor een goed confederaal model. Tenzij Wallonië er voor kiest om de zoveelste armlastige regio te worden van Frankrijk. Maar dat zie ik nog niet onmiddellijk gebeuren.
Brussel is natuurlijk een ander verhaal: Brussel ligt territoriaal in Vlaanderen en dat zal niet veranderen. Op dat ogenblik zal de invloed van de Vlaams-Nederlandse economie ook cultureel en inzake taalgebruik zijn invloed doen gelden. Overigens wil ik nog zien wat de opportunistische Brusselaar zal doen wanneer hij moet kiezen tussen het bankroet of een modus vivendi met Vlaanderen (+ Nederland)