Tom Van Dyck en Alice Reijs (die ook in het echte leven partners zijn) gebruiken het scheppingsverhaal als bril om het moderne huwelijk en de hedendaagse man-vrouw-dynamiek door te bekijken. Het uitgangspunt van deze tragikomedie is best origineel: wat als het oerkoppel Adam en Eva in 2025 terugkeert, oog in oog met de puinhoop die de mensheid ervan gemaakt sinds hun ultieme misstap heeft gemaakt? Er zit duidelijk ook een flinke haar in de boter tussen beide paradijselijke bannelingen. Een onbestemde stem (is het God zelve of een van zijn gezanten?) doet dienst als relatiebemiddelaar, maar uiteindelijk moeten Adam en Eva het zelf uitzoeken. Herkenbaar.
De tekst is goed en vlot geschreven, met grappige oneliners, herkenbare huis-tuin-en-keuken-situaties en genoeg zelfspot om het geheel luchtig te houden. De structuur (iets tussen boksmatch, rechtszaak en relatietherapie) werkt prima als rode draad. Beide spelers kennen elkaar uiteraard door en door, wat zorgt voor een natuurlijke chemie, timing en onderlinge scherpte die je niet kunt faken. Je gelooft hun irritatie, hun tederheid en hun vermoeidheid na millennia schuld en verwijten. Dat maakt het vaak ontroerend, soms echt grappig, maar altijd onderhoudend.
En toch blijft er een gevoel hangen dat er méér in had gezeten.
Het stuk blijft ergens hangen tussen de herkenbare kleine en grote ergernissen van een koppel en de grotere thema’s als schuld, inzicht, spijt, verantwoordelijkheid en hoop. Alsof de auteurs het stuk niet te zwaar wilden maken, maar er ook niet te kolderiek. Het had wat meer mogen schuren, wat meer ongemak mogen oproepen bij het publiek, over onze verantwoordelijkheid voor wat er in de wereld gebeurt en hoe die eraan toe is. Of het had die oerrelatie tussen man en vrouw (of breder: tussen partners in het algemeen) kunnen openbreken en de machtsmechanismen blootleggen die al sinds de verbanning uit de Hof van Eden in elke relatie sluimeren en knagen.
Daardoor voelt het einde – hoe mooi en hoopvol ook – net iets te netjes, te binnen-de-lijntjes-kleurend. Alsof Adam en Eva sorry zeggen, het publiek knikt, lacht en naar huis gaat met een warm gevoel… maar zonder die ene venijnige prik die nog een tijdje blijft nazinderen.
Alles wel beschouwd is het een aanrader, niet in het minst vanwege het uitstekende acteerwerk, de originele invalshoek, het knappe decor en de sterke muziekkeuze. Meer info op https://dekempvader.be/adam-en-eva-zeggen-sorry/
